3x Oeps..

Oeps.. Ja dat was eigenlijk wel een beetje het thema van deze week. Even korte uitleg aan de hand van wat foto's:

Dit gebeurde gisterenavond.. Ik had heel handig mijn mobiel in mijn laars gedaan, gewoon aan de zijkant.. En toen ik 's nachts thuiskwam viste ik mijn sleutels uit mijn laars om de deur open te doen. Mijn mobiel gleed onder mijn voet maar ik dacht dat ik er nog best 10 meter mee kon lopen, niet dus.. Wel trouwens een hele gezellige avond gehad, ik was met 6 ecuadorianen uit, dus weer heerlijk mijn Spaans geoefend, en ik zat in een beatlescafé.. Prima!

Tja. Dit was het resultaat van een andere avond, toen ik een weekendje naar het strand Atacames was geweest met Pasen.. We dachten leuk met z'n allen, laten we gaan zwemmen om 3 uur 's nachts.. En toen was dus al mijn geld natgeworden, en vals geld breekt nu eenmaal wat sneller. Hierbij dus het einde van mijn valse-5-dollar-briefje avontuur..

En dit.. Ook op het strand. Dit schepsel heet Lucas en probeert elk enigszins vrouwelijk uitziend persoon te versieren. En ergens dacht ie dat dit haar wel een mooie openingszin zou zijn.. Aldus geschiedde.. Wat hij nog niet wist is dat hij zo erg ging verbranden dat weekend, dat zijn voorhoofd weinig bescherming meer zou bieden tegen bacteriën die probeerden binnen te dringen via z'n door deze haardracht opengesperde poriën.. Zijn voorhoofd was maandag enigszins opgezwollen, en dinsdagochtend werd die wakker terwijl er pus uit zijn linkeroog liep.. Hij had op z'n linkerzij geslapen en al het vocht was naar die kant getrokken. Foutje.. Resultaat: 4 dagen ziekenhuis en een volledig opgezwollen hoofd.

Daar hield het wel weer mee op. Hierboven nog even een foto van Atacames.. Superweekendje, heel gezellig.. Niet heel veel verhalen die voor jullie boeiend zijn alleen. Heb trouwens wel een uitbrander van Camilla over me heen gehad: Leave me alone Ank! I'm not drunk! Let me go! Ze rende waggelend weg, viel neer, en vervolgens in slaap op het strand.. Nee tuurlijk Camilla, ik geloof je helemaal ;). Volgende dag kon ze zich er niks meer van herinneren. Maar eigenlijk was het gewoon weer even ophalen van het Pura Vida gevoel.. Foto's ga ik zo op mijn hyves uploaden! (ank92.hyves.nl/fotos)

Wat dat Pura Vida gevoel trouwens betreft.. Ik heb mijn vlucht van de week gewijzigd! Ik ga vanaf nu braaf naar elke les zodat ik mijn laatste week kan missen om lekker vakantie te vieren in Costa Rica met Camilla, Samuel en Philip! Camilla heeft net als ik der vlucht gewijzigd, en Philip is vanaf Australië toch weer terug gevlogen naar Costa Rica omdat die het te veel miste.. Gaat dus echt de beste afsluiter van mijn jaar ooit worden, en des te moeilijker om terug te komen naar Nederland.. Ik kom nog wel steeds gewoon op 30 mei aan in Nederland.

En verder, ik heb geschaatst! Ik heb gewoon geschaatst terwijl het buiten 27 graden was (oke, het regende nu toevallig.. maar het had gekund) Oke, het was een minuscule ijsbaan, ze zaten me met grote ogen aan te kijken dat ik mijn eigen schaatsen mee had en het ijs was slecht.. Maar erg vermakelijk met 2 Ecuadorianen die nog nooit eerder geschaatst hadden..

Maak je geen zorgen: mocht je sterven door een Candirú, dan maak ik een Tzantza voor je!

Over 6 uurtjes vertrekt mijn bus naar het strand, even een lang weekendje weg om op onze eigen manier Semana Santa te vieren. Ik dacht, laat ik dat nu eens vóór het weekendje weg gaan schrijven, want anders heb ik weer een verhaal van 4 bladzijden.. En ik ga er voor de verandering eens een redelijk leerzame, cultureel verantwoorde blog van maken!

Maar eerst nog even mijn badkamerverhaal. Dat was ik eigenlijk in mijn vorige blog al vergeten, maar ik wil het jullie toch nog even kwijt. Op de een of andere donkere duistere manier was mijn badkamer dus van binnenuit in het slot gevallen en heb ik hem 3 dagen niet kunnen gebruiken.. En in dit weekend heb ik geleerd dat ik mijn eigen badkamer niet zomaar op ga geven. Marjanne en Elliot hadden namelijk eerder al ongeveer geregeld dat ze mijn kamer zouden krijgen zodra Mercedes (mijn kamergenootje) ging verhuizen. Maar voor 3 dagen heb ik dus hun badkamer moeten gebruiken, maar die badkamer is niet ingesteld op mensen van 1,76m. Oftewel, de douchekop zit op neushoogte en ik kwam dus met een blauw achterhoofd onder de douche vandaan.. Wat ook niet meehielp is dat er een schuin stuk boven de wc zit, waar ik ook steeds mijn hoofd tegenaan bleef knallen. Marjanne en Elliot passen er wel allemaal prima onder, dus tuurlijk vind ik dat ik het grootste recht heb om mijn laatste 8 weken (Nóg maar 8!?!) in mijn huidige kamer te blijven zitten.. Wordt nog vervolgd dit ;)

En dan nog iets wat ik vergeten was.. Ik dacht eindelijk van de stalkers uit Costa Rica af te zijn, krijg ik opeens dit leuke (voor jullie letterlijk vertaalde) berichtje op facebook:

Hoi, hoe is het, pura vida. Ik ben hier de hele tijd aan je aan het denken en aan het hopen op je terugkomst, misschien heb ik het geluk om je nog een keer te zien, en natuurlijk weet ik je naam ank, nooit zal ik je naam vergeten, weet je dat het moeilijk is zo goede personen te kennen als jij en het vertrek van deze persoon is triest omdat je niet weet of je der nog een keer ziet.
Ik weet niet wanneer ik je voor de eerste keer zag dat je zo mooi was maar het is ook een mooie persoonlijkheid en je stem en schoonheid is ongelooflijk, geloof me, verander niet. God bless de persoon die je man zal zijn of boyfriend omdat die heel veel geluk heeft een meisje zoals jouw te ontmoeten

Ach ja.. Oja, voor de achtergrondinformatie, ik heb hem 2x gezien, zo’n 4 maanden geleden met mijn vader. Eén keer 5 minuten op het strand en één keer een middagje snorkelen met z’n 4’en… Moet toch toegeven dat het een van de eerste Tico’s is die er ook nog even snel aan denkt om nog wat over mijn innerlijk te melden..

Dan gaan we over naar deze week.. Het culturele gedeelte! Ik ging naar Mitad del Mundo (de evenaar) zoals jullie geloof ik ergens al hebben meegekregen.. Eerst gingen we naar het echte evenaarspunt, waar we een leuke rondleiding kregen over Ecuador in het algemeen en wat evenaarstrucjes. Even de hoogtepunten:

Op de evenaar is er minder zwaartekracht, waardoor het makkelijker schijnt te zijn om een ei op een glad oppervlak in evenwicht te brengen.. Mij is het niet gelukt, maar Rosalie kreeg een Eggmaster-diploma. Vraag me af wat ze daarvan zouden zeggen als je het op je cv zet.. Om diezelfde reden ben je trouwens veel minder sterk op de evenaar. Rosalie kon makkelijk mijn armen naar beneden krijgen op de evenaar terwijl dat 2 meter ervandaan veel moeilijker werd. En oja, recht over de evenaar lopen is net alsof je dronken bent. Veel mensen konden dit alleen niet ervaren, ze waren nog flink chuchaqui van de vorige avond.. Verder nog een klein proefje gezien van water wat een andere kant op wegloopt aan de andere kant van de evenaar, voordat we verder gingen met onze rondleiding..

Hier hebben we nog wat leuks.. Een Tzantza, oftewel een gekrompen hoofd! Dit is het hoofd van een jongetje van 12, zoon van een stamhoofd. Het recept: Men snijdt het hoofd van het lichaam af, haalt de botten en organen eruit en vult het vervolgens met een ronde steen of zoiets dergelijks.. Daarna laat men het 6 dagen koken in een kruidenoplossing waarvan tot nu toe de ingrediënten onbekend zijn. Vervolgens is het hoofd ongeveer formaat vuistgrootte van het lichaam waar het bijhoort..

En dan hebben we nog deze onschuldige Candirú.. Een minuscuul visje dat vrolijk rondzwemt in de Amazonerivier. Tot nu toe niks aan het handje, hij voelt zich echter aangetrokken tot urine en bloed. Wanneer je in deze rivier je behoefte doet, zwemt die tegen de straal in naar binnen (bij zowel man als vrouw) en eenmaal binnen doet ie zich te goed aan bloed en lichaamsweefsel en blijft die groeien.. Clou van het verhaal: Doe nooit je behoefte in de amazonerivier. Bij mannen zal het niet de eerste keer zijn dat de penis geamputeerd moet worden..

En dan hier een groepsfoto bij de neppe evenaar. De gele lijn moet de evenaar voorstellen, maar je voelt je niet dronken als je erover heen loopt en je bent even sterk als normaal op deze lijn... Niet dat iemand hier ons wat over vertelde natuurlijk, dat heb ik uit de lonely-planet gehaald! Wel staat hier het officiële monument (achtergrond) en het is eigenlijk een soort groot park met veel commercieel gedoe eromheen:

Bijvoorbeeld een restaurantje waar ze het typische Ecuadoriaanse gerecht serveren: Puy, een groot uitgevallen cavia. Schijnt heel gezond en naar lamsvlees te smaken.. Kom ik ooit nog wel achter.

Verder waren we nog getuigen van een Ecuadoriaanse cheerleading/dans competitie.. Op een gegeven moment komen er allemaal kleine jongens en meisjes van een jaar of 8 het plein oprennen, en opeens zeg ik tegen Camilla: "O help! Ze gooien elkaar echt de lucht in!" Jongetjes van 8 die meisjes van 6 omhooggooien met een betonnen vloer als ondergrond... Allemaal heel veilig! Van de andere optredens heb ik korte filmpjes op youtube gezet. Klik hier voor de marionetten/pompoen dans, hier voor de iets oudere cheerleaders en hier voor wat latino dansstijl.. Oja, het zou kunnen dat de link niet werkt en dat jullie voor de verandering even op mijn site moeten kijken ;)..

Daarna hebben we dagje heerlijk afgesloten met het bekijken van levende kevers van zo'n 15 cm en de speeltuin! Kabelbaantje, schommels en de wip zijn stiekem heel erg leuk. Alle foto's staan trouwens op internet van dit weekend, net als de foto's van mijn trip met mijn moeder en van de laatste week in Costa Rica... ank92.hyves.nl/fotos/ Ze staan in 3 verschillende mappen, maar dat wijst voor zich gok ik ;).

Goed.. dan wordt het wel ongeveer tijd voor de volgende dag van de week: Zondag. We gingen naar een bbq ergens in het zuiden van Quito, heel gezellig, heel lekker eten, maar eigenlijk weinig bijzonders over te melden.. (Oeh dat was zo'n 34x zo kort ofzo..)

Verder had ik mezelf een nieuw doel gesteld voor deze week: Afkomen van mijn valse 5-dollar briefje die ik van de taxichauffeur had gekregen. Dus.. Woensdag ging ik maar eens in een lunchtentje eten met een groepje. Prima gegeten, rekening gevraagd.. En vervolgens het geld op de tafel achter gelaten waaronder mijn valse 5 dollarbriefje en dan snel opstaan en weglopen. Helaas, helaas.. Na 200 meter, net toen ik dacht dat het gelukt was, stond er opeens een hele boze serveester achter me met de mededeling dat mijn briefje vals was. Oeps, ik verbaasd reageren, Anita draait zich om en vraagt wat der aan der hand was.. Maar Rosalie kon der gezicht wat minder in toom houden wat geloof ik ook niet echt ten goede was van het humeur van de serveester. Ik als onschuldige blonde toerist mijn excuses aanbieden en toch maar snel met echt geld betalen. Ondertussen afvragend hoeveel van dit soort avonturen ik met dit briefje nog ga meemaken..

En dan tot slot nog even een bewijsje dat ik niet in één of ander onbekend land zit: Ik stond gister in de bar op 2 meter afstand van Guns N' Roses.. Het is maar dat je het weet ;) Zij zaten wel in de VIP ruimte trouwens, maar dat is hier gewoon een deel van de bar afgescheiden door een lintje en door een bewaker die moeie armen krijgt..

Goed.. Dan wordt het nu wel tijd om te gaan avondeten, nog even snel mijn tas te pakken en dan toch echt de nachtbus naar het strand te pakken.. Weer even het Pura Vida-gevoel oppakken. :D Het verhaal is geloof ik nog steeds veel te lang, maar troost je maar met de gedachte dat het nog véél langer zou zijn geweest als ik niet heel sociaal mijn blog voor mijn strandweekend had geschreven ;)

Ima shinatak kanki?

Daar zit ik dan, alweer mijn 5e poging om eindelijk deze blog te schrijven. Helaas wordt ik op de donker duistere manier steeds onderbroken door belangrijkere dingen zoals Skypen met Brenda, msn'en met gezellige mensen die toevallig online zijn en vaak ook het avondeten.. Ondertussen heb ik mijn verhalen al in het Engels en Spaans verstuurd, en ik moet me ondertussen echt verplichten om het nog een 3e keer te herhalen, toch vervelend dat niet de hele wereld 1 taal spreekt...

Maargoed, nu ik toch eenmaal begonnen ben kan ik er maar beter nog snel wat van maken, voordat het ontbijt er alweer is. Eerst maar eens even een korte samenvatting van mijn toerist-uithang-weekje met mijn moeder:

Mijn eerste indruk was meteen: getver, wat zijn de mensen daar in Nederland bleek. Geloof ik wordt je alleen al depressief van daar tussenlopen, dat ligt niet aan het gebrek aan zon. Het was de eerste keer in mijn hele leven dat ik bruiner was dan mijn moeder.. Begrijp me niet verkeerd, ik probeer jullie niet in te wrijven dat het daar koud is, want momenteel hebben we geloof ik redelijk hetzelfde weer.. Het is hier eigenlijk altijd rond de 20 graden. We zijn heerlijk cultureel verantwoord bezig geweest door een kerk te bezoeken. Bij de entree liet ik mijn studentenkaart zien voor korting, en ze namen gelijk aan dat mijn moeder een medestudent is.. Ehm, si, claro!Maargoed, nadat ze ongeveer de straat op durfde besloten we onze reis te vervolgen naar Otovalo.

Otovalo is een toeristisch indianendorpje met een grote souvenirsmarkt. Dat laatste is trouwens ook een leuke beleving. Er liep daar een oud vrouwtje rond, bedelend om geld, en dat gaat ongeveer zo:
1e poging: Bedelend handen omhoog en je zielig aankijken
2e poging: Bij je benen vastgrijpen en je zielig aankijken
3e poging: Met der stok tegen je benen slaan en je boos aankijken...


Oja, voor de mensen die net zoveel wisten van indianen als ik: Niet alle indianen leven in hutjes en lopen erbij met rare verf op hun gezicht en eten enge beesten. Deze indianen zijn het rijkste indianenvolk van de wereld en ze worden beschermd door UNESCO, wat betekent (sorry Anna, stond er in eerste instantie alweer met dt) dat ze in praktisch elk land zonder problemen een visum krijgen. Ze lopen ook echt op elk vliegveld in de wereld rond.. Na deze informatie was ik ook iets meer gerust op het feit dat wij een nachtje bij zo'n indianenfamilie gingen slapen. Het huis was vele malen groter dan in mijn gastgezin in Costa Rica, er was warm water én electriciteit, het eten bestond gewoon uit heel veel verse groente (wist je de stam van de mais van binnen heel lekker is?) en natuurlijk rijst en we waren getuige van de finale van de voetbalcompetitie. Wat maakt deze indianen dan anders van de gewone mensen? Ze leven in een communie (In grote lijnen: communistische gemeenschap met een groot stuk land waar iedereen gebruik van mag maken, en de opbrengst wordt verdeeld), hebben haar wat vanaf hun geboorte nooit is bijgeknipt, maken hun eigen thee voor elk type kwaaltje en spreken hun eigen taaltje, ook wel Quichua genoemd. De woorden zijn ononthoudbaar en lijken op geen enkele andere taal die ik ooit gezien of gehoord heb. Even een korte les:

Ally shamushka kapay = Wees welkom
Ally tuta = Goedenavond
Ima shinatak kanki = Hoe is het?
Ñuka shutika ... kan = Ik heet ...

Een gratis drankje voor iedereen die deze 4 regels uit z'n hoofd kan zeggen bij mijn aankomst in Nederland ;). Hieronder trouwens een foto van mij met de indianenvrouw waar we bij sliepen..

Máár we waren niet alleen in Otovalo om souvenirs in te slaan en Quichua te leren. Na alle onbekende vruchten op de markt geprobeerd te gebben, gingen we mountainbiken naar de lagune, of beter gezegd: we deden een poging. Bij vertrek had ik bij de fietsverhuur nog hard gelachen toen ze zeiden dat je over 2 km een half uur deed, maar achteraf begon ik het toch te begrijpen. Een half jaar lang 'pura vida'-stijl leven werpt toch z'n vruchten af, tot grote vreugde van mijn moeder die het allemaal nog wel trok. Uiteindelijk maar weer omgekeerd (berg af kon ik nog net aan) en vervolgens beneden nog even heel lang bijgekomen.. Tegen de tijd dat we de fietsen terugbrachten gingen ze er geloof ik van uit dat we het rondje al af hadden. *Tralalalala*

Oeh, en nu moet ik op gaan schieten want over een halfuur ga ik de deur uit naar Mitad del mundo, het midden van de wereld letterlijk verteld. In het Nederlands ook wel de evenaar genoemd, maar het Spaanse woordt voor evenaar is ecuador, dus dat maakt het allemaal zo lekker ingewikkeld..

Goed wat hebben we verder nog uitgespookt? We zijn naar een nevelwoud geweest met heel veel kolibries. Op de een of andere donkerduistere manier zaten daar veel mensen met nog veel meer geld. Ze vroegen ons steeds af waarom wij niet naar de galapagoseilanden gingen (zo'n 1000 euro per week p.p). Op een vrouwtje met zo'n gezellig zeurgezicht reageerde ik: "Omdat ik nog 2 maanden hier moet zien te overleven, en in een weekje Galapagos sta ik al rood". - "Ja, dan maak je zeker je geld op aan uitgaan en drank?" - "Nee hoor, het is vaak Lady's Night, dus dat kost me geen geld!" En toen veranderde het gezellige zeurgezicht in een onbeschrijfbaar gezicht.. Ze had duidelijk moeite om der gedachte niet uit te spreken. Maar verder valt er hier niet zoveel over te melden, foto's zeggen meer ;). Oja, die volgen binnenkort op hyves. (Ik heb van de week de foto's van mijn laatste week Costa Rica geüpload. ank92.hyves.nl/fotos

Tot slot nog even snel Quilotoa. Dit is een dorpje op z'n 4000 meter hoogte, aan de rand van de Quilotoa krater. Een vulkaan die 300 jaar geleden voor het laatst was uitgebarsten, was nu omgevormd tot een krater met een helderblauw meer in het midden.. Ook hier geldt weer: Foto's zeggen meer (en ik begin in tijdnood te komen). Dus hieronder even één van de vele foto's van mij bij de krater.Nog wel even een kleine anekdote van de gastvrouwen in ons hostel. 's Avonds waren ze heel aardig (het waren trouwens ook weer indianen), maar de volgende ochtend toen ze geen geld meer van ons konden loskrijgen, was die hele aardigheid spontaan verdwenen. Na het ontbijt rond 8 uur stond er opeens een vrouw in onze kamer, ze wilde de kamer alweer aan andere doorgeven. Ik meldde der verbaasd dat ik me graag nog even zou willen omkleden, waarop ze alvast naar de badkamer doorliep om die schoon te maken. (Oja, ze vouwde de gebruikte handdoeken gewoon weer op voor de volgende!) Toen ik voorzichtig meldde dat ik graag ook nog even de badkamer zou willen gebruiken besloot ze maar om met 2 anderen voor onze deur te gaan wachten. Niet eens ons de rust gevend om even die deur dicht te doen... Gezellig! Ik heb me nog even snel omgekleed en mijn moeder maakte de handdoek nog even nat en gooide hem weer op de grond, en toen waren we klaar voor vertrek voor een afdaling naar de lagune..

Hmm.. ook interessant dit. Ik moet over 10 minuten weg en het ontbij is laat. Af en toe wil je gewoon weer zelf je ontbijt kunnen klaarmaken, gewoon af en toe ;)

Maar verder heb ik eigenlijk ook niet zo bijster veel te vertellen. Afgelopen week was gezellig, maar jullie zijn vast niet zo geïnteresseerd in welke films ik heb gezien, welke barren ik heb bezocht, en welke winkelcentrums ik in ben geweest. Oja, aangezien het ontbijt er nog niet is kan ik jullie nog wel even het begrip mongoolse bbq uitleggen terwijl ik even een paar foto's probeer toe te voegen aan dit bericht. Ik ging dus naar een all you can eat restaurant voo 4 euro inclusief vlees ;). Het idee is dat je in een bakje alles gooit wat je lekker vindt (pasta, aardappel, broccoli, yuca, rundvlees, vis, ananas, champignon en bloemkool zijn enige opties) en dan wordt het gewoon allemaal bij elkaar gewokt en nog de nodige sauzen over heen gegooid en dan is het klaar!

Oke, nu wil ik toch echt mijn ontbijt.. Bleeh bleeh bleeh.. Ik moet over 13 minuten op school zijn... Bleh bleh bleh er wachten straks veel te veel mensen op mij.. Bleh bleh bleh mijn huisgenootje die met ons mee zou gaan is nog niet wakker, maar mijn klok staat toch echt goed..

Dááag!

Xx

Eindelijk het filmpje!

Gelukt!

Busje komt zo, busje komt zo..

Dan denk je na Costa Rica wat gewend te zijn. Om een kilometer of 60 af te leggen zit je 3 uur in een bloedjehete bus op plastic stoeltjes, ze worden daar ook wel kippenbussen genoemd... Als je geluk hebt kun je die 3 uur in één bus af leggen, maar het komt nog regelmatig voor dat de bus er onderweg mee ophoudt en dat iedereen moet overstappen op de volgende. Al dan niet onder het aanzicht van een rokende achterkant.. Maar, dat is eigenlijk nog niks vergelijken met de bussen uit Ecuador.

Mijn eerste buservaring hier was in een van mijn eerste dagen, onderweg naar school. Ik stapte met Kaja een overvolle bus in en kreeg mijn eerste lessen. 1. Stop niets in je broekzakken, er staan zoveel mensen tegen je aan geduwd dat je niet eens doorhebt als iemand daar iets uit haalt. 2.Een tas stevig voor je vasthouden is niet voldoende, ze snijden hem gewoon open. (Als bewijs liet ze het dichtgestikte litteken in haar tas zien) 3. Wees blij dat je lang bent, dan kun je ten minste nog een beetje adem krijgen boven al die mensen uit...
Verder ben ik zelf ook nog tot de handige conclusie gekomen dat het vasthouden van de handvaten die boven je bungelen weinig nut heeft. Dit zijn namelijk gewoon lussen om de buizen heen, dus je valt misschien niet op de grond, maar je schiet nog wel gewoon doodleuk naar voor en achteren bij elke rem. Het moge vast duidelijk zijn dat ik hier nooit een foto van kan maken..

Maar naast de stadsbussen heb je nog de lange afstandsbussen. Over het algemeen kun je hier een prima stoel krijgen voor zo'n 70 cent per uur.. Je wordt omringd door tientallen indianen en uit de deur hangt de conducteur die non-stop: "Quito, Quito, Quitóóóóó!" blijft roepen. Bij elke stop springen er snel wat verkopers de bus in om hun waar te verkopen. Dit loopt uiteen van maïskolven, hompen gebakken varkensspek, ijs en gebrande dvd's tot wonderbaarlijke poedertjes die voor zowel kanker, reuma, astma, keelpijn en rugpijn tegelijk helpen. Gelukkig zie ik eruit als een rasechte toerist, wat betekent dat de verkopers mij al automatisch overslaan.

Dit alles kan er nog wel eens voor zorgen dat er nog al een onaangename lucht in de bus hangt. Zo ook tijdens mijn reis naar Quilotoa. Ik herkende de geur van de vleesmarkt in Nicaragua, mijn moeder van de varkens die vroeger aan haken in der schuur aan het uitlekken waren.. Toch was mijn aandacht amper bij de geur. Deze bus ging door de bergen.. Of eigenlijk over de bergen, op een gegeven moment reden we over de top, en in de wijde omtrek kon ik geen hogere punten ontdekken. Maar eigenlijk voelt dit nog heel veilig, zo boven de boomgrens met om je heen lama's, schapen en ezels en af en toe nog een gekleurd stipje afkomstig van de Indianen. Verder zie je hier en daar nog een hutje staan waar ze in lijken te wonen.. En ondertussen blijf je je maar afvragen waarom er hier toch mensen in en uit blijven stappen. De weg op en af de berg is een ander verhaal. Dit landschap bestaat voornamelijk uit diepe ravijnen op nog geen 2 meter afstand en in combinatie met wat scheve wegen waardoor de bus schuin kantelt, begin je je toch echt af te vragen hoe vaak dat mis is gegaan. Helemaal als je dan de tactiek doorkrijgt om botsingen te voorkomen. Bij elke bocht wordt er luid getoeterd, synoniem voor "Pas op, ik kom eraan!". Je ziet immers niet wat zich om de hoek bevindt..

Dus, mochten jullie niks meer van me horen, dan ben ik naar beneden gestort ;)

Tortuguero foto's online!

Oke, het hele idee van deze nachtelijk poging was dat ik mijn video ging uploaden.. Maar dat doet 'ie nog steeds niet, hoewel internet dus wel echt veel beter is.

In ieder geval, ik heb eindelijk mijn Tortuguero foto's online gezet, dat kon dan weer wel...: ank92.hyves.nl/fotos

Ik moet zeggen dat ik heel schappelijk maar een enkele alinea aan Tortuguero heb gewijd, maar in dit geval zeggen foto's toch echt veel meer ;)

Morgen komt mijn blog van de afgelopen anderhalve week en hopelijk wat meer foto's.. Loop nog 2 albums achter met uploaden ;)

Adios!

Vechtpartijen, piercings, ijsbaan en 27 graden!

Hola!

Dan nu echt maar eens mijn eerste berichtje uit Quito!

Eerst maar even mijn reis. O shit.. ik ben echt niet in een schrijfbui, gaat weer heerlijk saai berichtje worden dit.. Sorry mensen..

Goed.. Met niet al te veel problemen (Taxi kon mijn huis niet vinden, maar dat was binnen een kwartier opgelost. En verder nog even in 2 minuten mijn laatste Tico-emailadres gescoord) zat ik dus zaterdag ingecheckt en wel tegen de muur naast het stopcontact voor de gate. Ik moest en zou nog snel nog even een krabbel naar Maud sturen (gefeliciteerd) toen een man naar me toe kwam dat ik nu toch echt het vliegtuig in moest stappen. Dat is ook zoiets hier, in Nederland is stewardess echt een botox-vrouwen beroep, hier zijn het vooral jonge mannen die hun broek op half zeven hebben hangen. Eenmaal in het vliegtuig mocht ik er na 5 minuten weer uit.. Een of ander drugsprobleempje. En dan vraag je je af, wie wil er nu weer drugs naar Colombia smokkelen? Daar komt alles vandaan! Maarja... Er was iemand gearresteerd en we konden weer gewoon instappen. Ik dacht slim te zijn door een stoel te reserveren bij de nooduitgang, ik had het een beetje gehad 20 cm om mijn benen kwijt te kunnen. Vervolgens wordt ik daar vrolijk in het Spaans weggestuurd omdat ik geen vloeiend Spaans sprak -_-..

Al met al heb ik een prachtige zonsondergang gezien boven het wolkendek en 1,5 uur later landde ik dan in Bagota, Colombia.. En dan vraag je je af waarom Parijs 'de lichtstad' wordt genoemd, zo mooi van bovenaf! Daar moet ik dus sowieso nog een keer heen..

Mijn overstap in Colombia verliep redelijk. Ik was gewoon doodleuk bij de eerste vlucht naar Quito gaan zitten, maar ze stuurde me weg met de mededeling dat ik toch echt wat langer moest wachten bij een andere gate. Eenmaal in het vliegtuig viel ik gelijk in slaap om vervolgens een uur later aan de Fransen naast me te vragen waarom we nog steeds niet vlogen. Na 3 talen geprobeerd te hebben (Nederlands was bij voorbaat al geen optie) maar in mijn beste Frans met handen en voeten gedaan. (Ja vliegen deed ik als een vogel). Niet dat ze daar iets van begrepen, en dat was maar goed ook, want 3 minuten later voelde ik opeens dat het vliegtuig naar beneden zakte en dat we dus wel degelijk aan het vliegen waren.. Niks ernstig trouwens, alleen beetje onweer, wat best spectaculair is van bovenaf.

Goed.. Eenmaal in Quito aangekomen moest ik een uur wachten om vervolgens bij een ontzettend chagrijnige vrouw mijn stempel te krijgen.. Hehe, ik was er! Een halfuur later stond ik met de mensen uit de residentie in Bungalow 6, een bar waar ik Jelle en Luke na 3 maanden weer zag. Ik werd uitdrukkelijk gewaarschuwd dat ik niet te veel alcohol moest drinken, op een hoogte van 3000 meter komt dat namelijk wat harder aan als je nog niet gewend bent aan de gebrekkige zuurstofaanwezigheid. Moet uberhaupt eerst nog leren om hier bier (uit flesjes) te drinken: Elke keer dat jeeen slok neemt komt, schuimt het flesje weer over door de druk hier..

Maarja, om 3 uur sluiten de legale clubs hier, en wat doe je dan? Dan ga je naar een illegale club en hoor je onderweg horrorverhalen van de club waar je naar onderweg was, the next level. (Een van de redenen waarom ik mijn blog nu pas schrijf, mijn moeder zit in het vliegtuig naar Quito en kan dus niet meer panisch worden..) Wat ik ervan heb meegekregen is dat er 5 jongens een andere jongen in elkaar hadden geslagen.. En dan ook echt tot bloedens toe, het scheen een groot bloedbad te zijn en de boel werd gesloten. Alsof dat nog niet gezellig genoeg was had een van de studenten een geweer tegen z'n hoofd gehad daar, er werd geschoten maar gelukkig zaten er geen kogels in.. Oke, waar ben ik nu beland? Voor het uitgebreidere verhaal verwijs ik even door naar Marjanne's blog: blauwschaapje.reismee.nl

Goed.. Dan maar naar Movila ofzo, waar om half 5 de politie aan de deur stond en iedereen via de geheime ingang/nooduitgang weer naar buiten moest.. Ik vond het wel tijd om naar huis te gaan en gelukkig de anderen uit de residentie ook, maar een hoop gingen nog door naar club nummer 3. Ze vertelde me dat ze zich niet zo lekker voelden en dat ze daarom nu 'al' naar huis gingen.. Oke, dat wordt nog wat.

Zondagochtend werd ik dan langzaam ingewijd in de residentie cultuur. Het huis ziet er supergoed uit, ik heb een filmpje gemaakt die ik probeer te uploaden, maar het werkt nog niet zo hard.. Die hebben jullie nog te goed! Ik heb trouwens een badkamer plafond van glas, hoe gaaf! Ik was juist aan het vertellen hoe extreem veel luxer en completer deze residentie is dan in Costa Rica, toen me werd verteld dat de oven niet werkt. Hoe vervelend, nu kon er niet eens spacecake gemaakt worden, groot probleem natuurlijk. Een paar uur later werd er gevraagd of ik toevallig ook een piercing wilde. "Nee, die pass ik even" - "Maar het is maar 6 dollar!" In de 2 dagen dat ik hier zit heb ik tot nu toe 6 nieuwe piercings mogen bewonderen (we zitten hier totaal met z'n zevenen). Ben benieuwd hoe ik er over 3 maanden bij loop ;). En oja, Elliot kwam gister tijdens der skypegesrek ons even een melding doen: "My friend is pregnant!" - "Does she have a boyfriend?" - "Yes, although he is in Afghanistan right now with the army" - "Is she pregnant of her boyfriend?" - "I don't know actually, wait, I'm going to ask her.." Er gebeurt hier gewoon zoveel meer dan in Tamarindo.

Maar even mijn huisgenoten in het kort. Allemaal hele gezellige mensen! We hebben Baby Jason van 42, maar ik had hem ook geloofd als die had gezegd dat die 26 was geweest.. Verder Marjanne, Sara, Kaja, Elliot en Mercedes. Allemaal gezellige mensen op het eerste gezicht! Kaja gaat volgende week voor 2 weken naar Costa Rica, om vervolgens hier weer terug te keren omdat ze Ecuador voorlopig nog niet kan verlaten. Mercedes is mijn nieuwe Ecuadoriaanse kamergenootje. Ze heeft eerst Engels geleerd op de EF school (Ja, heel gaaf.. Er zitten dus ook een hoop Ecuadorianen hier op school die Engels les krijgen) en is nu advocaat en is gewoon een beetje in de residentie blijven hangen. Ze zit hier al 5 jaar, en dat is te zien aan der verzameling tijdschriften waar ik me voorlopig te goed aan doe.

En om mijn verhaal af te sluiten nog maar even mijn eerste schooldag. Ik kreeg een kleine rondleiding door Quito en... *tromgeroffel* ZE HEBBEN HIER EEN IJSBAAN!! Het was verder gewoon 27 graden trouwens, maar dat schijnt hier geen probleem te zijn. Ik dus nog even snel mijn moeder een mailtje schrijven dat ze m'n schaatsen mee moet nemen.. Krijg ik net van mijn vader een mailtje:

leuk geintje, mama dacht echt dat je er kan schaatsen,

papa

Ik hoop dus maar dat dit niet betekend dat mijn schaatsen nog steeds in Nederland liggen.. (Ja, dan word ik boos, je bent gewaarschuwd ;).. Dan mag je elke keer de huurschaatsen betalen. ) Conclusie, ik kan gewoon tot en met eind mei schaatsen! Het enige wat ik mis van de winter uit Nederland hebben ze hier gewoon naar de zomer getransporteerd! :O

Met de mededeling dat mijn laatste beetje heimwee naar dat vreselijke landje aan de andere kant van de wereld nu ook verdwenen is, verlos ik jullie weer van mijn chaotische stuk. (Begrijp me niet verkeerd, Nederlanders zijn welkom om naar Ecuador te komen, maar neem gewoon geen Nederlandse grond met je mee!)

Xx