Hola!
Ik heb een nieuw record.. 400 potjes freecell in 2 dagen. Begin zowaar een expert te worden! Betekend niet dat ik het nu zo leuk vind. Maar ik verveel me echt rot hier.
Ik heb het dus een keelontsteking gekregen van de airco.. Echt weer typisch mij. En ben nu met mijn hostmoeder in gevecht omdat ze me mee naar de dokter wil nemen. Wat ik natuurlijk onzin vind. Antibiotica en pijnstillers ga ik toch niet slikken..
In ieder geval, overdag kan ik af en toe op internet, als Tony niet z´n kater aan het uitslapen is. Maar zelfs dat wordt saai.. Dus hierbij even een oproep aan iedereen:
Stuur me even een lange mail met al het interessante en minder interessante nieuws uit Nederland ;) Of gewoon ideeën om wat te doen zonder te praten..
Xx
donderdag 18 februari 2010
maandag 15 februari 2010
Waterpech...
Zit nu te twijfelen of ik mijn blog ga schrijven, of een prachtig Spaans verhaal over de Vliegende Hollander wat ik vrijdag had moeten inleveren.. Ja, ook ik raak steeds meer gewend aan de Tico tijd. Maar he.. Een beginnetje met mijn blog kan vast geen kwaad. Heb tenslotte weer veel te vertellen na mijn Panama-weekend..
Laten we gewoon bij de heenreis beginnen, was waarschijnlijk één van mijn raarste reizen ooit.. We kregen het voor elkaar om onze overstap op 4 minuten te missen in San Jose (Die bus was namelijk dit keer maar 30 minuten te laat vertrokken ipv 33) en de volgende 2 bussen zaten ook vol. Maarja, je wilt toch op tijd bij de grens aankomen dus dan ga je een taxibusje zoeken voor 8 personen. Wij doodleuk iemand geregeld die ons voor 200 dollar naar de grens wilde rijden (5 uur rijden). Maar, we moesten wel de eerste 100 dollar alvast betalen omdat hij moest tanken.. Prima, wij waren allang blij met het vooruitzicht dat we in één keer door konden rijden naar de grens. Toen die vervolgens ook nog allemaal Engelstalige jaren 90 muziek bleek te hebben ontstond er zowaar een klein feestje in het busje, maar niet veel later vielen we toch in slaap. En ja, dan wordt je opeens wakker van een in het Spaans vloekende taxichauffeur en een paar paniekerige meiden. Wat bleek, de auto kon alleen nog maar versnellen en de chauffeur kon niks anders doen dan sturen.. Plaats dit hele gebeuren op een weg met aan de rechterkant een afgrond en allemaal herdenkingstekens en je snapt misschien dat er lichtelijke paniek uitbrak.
*Oeh.. Spanningsopbouw, ik stop op de cliff-hanger om weer even wat Spaans te schrijven..*
Oke, dat werd iets meer dan Spaans. Lees: film kijken, jet-ski’en en midden in de nacht een uur lang water drinken met mijn compleet dronken hostvader. Hij wilde met mij nog een biertje drinken, maar ik overtuigde hem er toch van dat water beter was.. Was die me vanochtend erg dankbaar, het was de eerste keer dat hij geen kater had na zoveel alcohol ;)
Maargoed, laat ik eerst mijn Panama verhaal even afmaken.. Uiteindelijk viel het namelijk allemaal reuze mee, hij slaagde erin de bus te stoppen bij een wegrestaurant. Bijna iedereen haalde haar spullen uit de auto, behalve Katrin. Die vond het wel erg onbeleefd overkomen dat we onze spullen niet in de auto achter durfde te laten. Tja, dat heeft ze geweten. Auto was opeens een half uur weg (geduwd door jongetjes van 12), maar uiteindelijk ging ze er toch maar achteraan en heeft ze al haar spullen compleet teruggekregen. Goed.. Hij had een vriend voor ons gebeld, en die zou ons dan naar de grens brengen, en dan moesten we de overige 100 dollar aan die vriend betalen. Prima! Helaas komen we er na 10 minuten (in het veel luxere busje) achter dat het helemaal geen vrienden waren en dat hij ons voor dat geld helemaal niet naar de grens kon brengen.. Die eerste man had doodleuk verteld dat we naar Puerto Viejo moesten tegen die man, wat veel dichterbij was. Ja, ik leefde tot dan toe in de overtuiging dat hij een deel van de eerste 100 dollar had gekregen.. Leuk! :D Uiteindelijk maar bijbetaald, omkeren zou te veel tijd kosten en dan zouden we de grens niet meer overkomen, en tja, dan ben je helemaal de Sjaak. Al met al waren we net op tijd op de grens om de boot naar Bocas del Toro (eilandengroep) te nemen. Natuurlijk zit je uiteindelijk in 2 verschillende boten en ben je nog een halfuur op zoek naar de rest op dat eiland. Maar… we waren er!
Vervolgens nog naar een hostel op zoek. Het is daar ontzettend toeristisch dus er is gewoon 1 straat met cafés en 1 straat met hostels voor de duizenden backpackers en een paar hotels.. Prima, totdat blijkt dat het allemaal toch wel erg vol zit. Uiteindelijk zaten we met z’n 11én over 4 hostels verdeeld. Maar zo’n kamer is dus ook gewoon écht vol. Ik denk dat we een kamer van 15 vierkante meter hadden met 11 bedden. In die kamer heb ik het eerste bed ooit gezien van 3 verdiepingen. Leuk detail aan dat hoogste bed was dat je direct inkijk had op de wc en over het douchegordijn. Was gelukkig het enige bed in de kamer wat niet bezet was. ;) Maar hé, we hadden zowaar een balkon, airco en hele gezellige kamergenoten!
Volgende dag naar Playa del Estrellas (sterrenstrand) geweest. Weinig commentaar, alleen een foto:
En dag daarna een rondtocht geregeld ter ere van Marthe’s verjaardag. Voor het eerst dolfijnen in het wild gezien (@Laura: Slechts 3, jij wint nog steeds..). Vervolgens nog gesnorkeld en daarna Isla Zapatilla bezocht. Natuurlijk kreeg ik het voor elkaar om te vallen toen ik uit de boot sprong in het 10 cm hoge water.. Nou was mijn kleding en mijn camera nog compleet droog, maar ik was heel tactisch op mijn tas gevallen en had zo dus mijn iPod naar de Filistijnen geholpen. Maar het eiland was zo mooi dat ik het eigenlijk heel snel vergeten was. Die avond begon ik mezelf eigenlijk pas echt voor m’n kop te slaan. Rare was dat mijn eten nog wel droog was, en dat ik ook mijn iPod-oortjes nog gewoon kan gebruiken..
In een halfuurtje kun je om het hele eiland lopen, foto’s hieronder. Oja, in het echt is het vele malen mooier, maar mijn camerakwaliteit is niet zo goed. Stel je letterlijk een helderblauwe zee voor met wit stranden en heldergroene palmbomen. Ondanks mijn iPod een supergave dag. Iedereen was aan het eind van de dag lichtelijk verbrand, ook al was er de hele dag bewolking.. Kunnen jullie je dat voorstellen in Nederland? Is het nog steeds 40 graden kouder dan hier?
Dat was het belangrijkste wel. Terugreis vanaf Bocas verliep wat rustiger, hoewel het wel duidelijk was dat de taxichauffeur niet doorhad dat wij allemaal Spaans konden verstaan.. Er zat een jochie van een jaar of 10 naast me in het busje, en de taxichauffeur vroeg hem waar hij de gestolen tassen van de vorige toeristen had gelaten. Was gelukkig een mooie waarschuwing voor ons om nog iets beter op te letten, dat jongetje van 10 was overduidelijk op onze tassen aan het loeren die wij opeens heel stevig in onze armen geklemd hadden..
Toen ik terugkwam hebben we nog een leuke stroomuitval gehad. Ja, dit is nieuws.. Het was dit keer namelijk de schuld van een stomme buurman die een boom aan het kappen was, maar die boom viel natuurlijk per ongeluk op de elektriciteitskabels die langs de weg hangen (Zoals ook in Europa in het buitenland). Ik had me al lichtelijk voorbereid op 3 dagen zonder stroom, maar het was zowaar in 5 uur tijd allemaal in orde! Enige reden die ik kan bedenken is dat ze totaal geen veiligheidsmaatregelen treffen, wat dus veel sneller gaat. We stonden met z’n allen buiten en we werden bijna geëlektrocuteerd omdat er opeens enkele kabels naar beneden vielen en de ladders werden gewoon tegen de andere kabels aangezet die nog niet op de grond lagen..
Dan nog even mijn jetski (waterscooter) verhaal als afsluiter. Mensen die mij enigszins kennen denken waarschijnlijk al gelijk dat dat niet goed kan aflopen.. Klopt! Ik zat samen met Evelyn op de jetski en steeds als ik aan de beurt was om te sturen probeerde ik mijn oude snelheidsrecord te verbreken. Evelyn vroeg al aan me of ik doorging totdat we eraf vielen, maar ik was er toen nog van overtuigd dat ik op tijd zou stoppen.. En we vonden het allebei toch wel erg leuk om zo hard mogelijk te gaan. Dus.. Toen haalden we de 40 km/u en toen was ik opeens Evelyn kwijt en een paar seconden later ook de jetski. Ik kreeg het voor elkaar om zelfs met reddingsvest onder water te raken. Geloof me, het is best pijnlijk om met zo’n snelheid in het water te vallen. Maar ja, eerst lag je erom, maar dan kom je tot de conclusie dat je onmogelijk kan zwemmen in de stroming van de zee met reddingsvesten. Die dingen zijn namelijk niet bedoeld om je te laten zwemmen, enkel om je te laten drijven. Maar die scooter lag toch echt 15 meter verderop. Uiteindelijk kwam de organisatie met een andere waterscooter ons helpen, en onze tijd zat erop dus we konden gelijk terug naar het strand.. En toen zat ik op een andere waterscooter, van die jongen van de organisatie.. En die lag veel beter in het water, dus natuurlijk moest ik even gas geven. Kwam op de 48 km/u, maar vond het toch wel een tactisch plan om niet die jongen eraf te gooien dus ik remde zowaar af ;).
Dat was het wel zo’n beetje.. Ga nu genieten van mijn laatste 3 weken Costa Rica, het zit er alweer bijna op. :S. Ook één van de redenen dat ik nu opeens zoveel doe in de weekenden. Zoals het er nu naar uitziet ga ik volgend weekend feest vieren met mijn hostmoeder op het carnaval van Puntarenas. Maar het blijft een Tico-planning, niks staat vast.
Oja! Kan iedereen mij even een mail sturen met alle leuke details over het carnaval in Nederland? Als je geweest ben natuurlijk.. ;) Meeste studentenverenigingen trekken over het algemeen in deze tijd massaal naar het Zuiden.
woensdag 3 februari 2010
Más fotos
Als we dan toch bezig zijn, ik heb de rodeo van Santa Cruz geupload op hyves.. En de oud en nieuw foto's staan er trouwens ook al een tijdje op voor de mensen die dat nog niet gemerkt hadden:
ank92.hyves.nl/fotos/
ank92.hyves.nl/fotos/
maandag 1 februari 2010
Thriller
Mijn hostbroertje met z'n Michael Jackson move.. Wordt donderdag 2 jaar.
En de Python. Heb trouwens net meegekregen dat de directeur hem vermoord heeft..
Meer foto's wil die nu niet uploaden.. Tico-kwaliteit zullen we maar zeggen..
Hoerenhotel, overgeven en zwanger
Ja, die titel klinkt een beetje verontrustend misschien, maar mijn afgelopen 2 weken waren ook erg vreemd..
-Het begon vorige week met mijn eerste voedselvergiftiging (of iets met soortgelijke symptomen). Beetje jammer dat het de laatste dag van Silke was, want ik lag praktisch op de grond toe te kijken naar het afscheidsdiner. Daarna ook maar zo snel mogelijk naar huis vertrokken omdat ik zomaar het idee had dat uitgaan niet het beste plan was. Gelukkig voor Florence sliep ze weer eens niet thuis die nacht. Van de week had ik trouwens opeens mijn 2e voedselvergiftiging, weet alleen nog steeds niet waarvan..
-Vervolgens ging ik dus het weekend een beetje uitzieken, blijkt er in de familie ook van alles aan de hand te zijn. De overgrootvader van mijn hostmoeder bleek op sterven te liggen. Oja, ze krijgen hier dus allemaal kinderen rond hun 18e en het is dus heel gewoon dat je hier een overovergrootvader hebt als kind. In ieder geval, Brenda was er net die week achtergekomen dat ze zwanger was van der 2e kind. En op de een of andere manier had der dokter bedacht dat het niet goed is voor de baby als ze haar overgrootvader nog meer ging bezoeken. Te veel stress ofzo, alsof je dat niet hebt als je alleen maar alle verhalen aanhoort. Trouwens, binnen een week wist ook gelijk het hele dorp dat ze zwanger was, dat werkt hier iets minder subtiel dan in Nederland..
-Ik was in ieder geval blij dat ik zondag weer beter was en even uit alle chaos kon ontsnappen richting school. En daar zag ik Sronzor (o.i.d.) voor het eerst. Een jongetje die er letterlijk als 12 uitziet, maar die dus een nieuwe student van 16 bleek te zijn. De meeste mensen gingen er in eerste instantie vanuit dat het een broertje was van één van de studenten en dat het dus een bezoeker was. Was vrij raar om hem de volgende dag in de discotheek te zien staan met een biertje in z’n ene hand, en een sigaret in de andere. Was al een wonder dat die zonder problemen naar binnen was gekomen.
-Ja, en dan ga ik lekker door op die maandagavond uitgaan. Het was Pierre z’n laatste avond uit voordat hij weer terug naar huis ging, en dat moest gevierd worden. Het begon al interessant toen bleek dat er een python van 2 meter over de uitgang van de school hing en niemand dus in eerste instantie eruit durfde. Dan maar omlopen en via de andere kant eruit.. En tja, Pierre dacht heel logisch: Niemand die mij hier ooit meer gaat zien in Tamarindo, dus ik kan mezelf compleet voor schut zetten. Oftewel, hij had zich in een jurk gehesen, make-up en nagellak opgedaan en een mooie pruik opgezet. Op de slimme conclusie van 2 Amerikanen dat ze t och echt zeker wisten dat het een man was, reageerde hij boos met een lage stem: “I’m sure I’m a girl!”. En tja, dat moest later op de avond natuurlijk nog even bewezen worden met een paaldansact op het podium. Dat was ook gelijk het moment dat alle bezoekers erachter kwamen dat hij zich tot ondergoed aan toe als vrouw verkleed had, hij was erg trots op z’n geleende zwarte string..
-En dan hebben we nog zo’n heerlijk type.. Meisje van 17 uit Canada wat van school is getrapt en daardoor dus nu naar een EF school kon. Der moeder had der hierheen gestuurd om der bij der slechte vrienden en der drugsproblemen weg te houden. Oja, ze heeft alleen een creditcard maar niet de pincode, dus ze kan wel in de supermarkt betalen maar ze kan geen geld afhalen om drugs te kopen ;). Maar he, je kunt hier elke avond gratis onbeperkte hoeveelheden alcohol krijgen. Dus ja, dan eindigt ze letterlijk elke avond dronken, op de bar dansend in der ondergoed en jongens die geld in der ondergoed stoppen. Er is al een keer een ambulance aan de pas gekomen, ze was ervan overtuigd dat ze gedrogeerd was, maar der omgeving twijfelde daar sterk aan. Een meisje van hooguit 40 kilo (Coke zorgde ervoor dat ze geen honger had..) is nou eenmaal ontzettend dronken na 8 wodka mixjes waar elke keer een beetje meer wodka en een beetje minder frisdrank in wordt gestopt.. Ze heeft ondertussen trouwens wel contant geld, ze heeft de paaldans wedstrijd gewonnen door bier over der halfnaakte lichaam heen te gieten..
-En dan.. Oja, dan hebben we nog mijn gezellige hostbroertje. Heb eindelijk een foto van hem, een pose uit z’n Michael Jackson dans.. Maargoed, hij is dus beetje agressief aangelegd en kwam van de week opeens naar me toe: “Te mato!” Oftewel; ik vermoord je! Gezellig. Gisteren kwam die met z’n oom (van 3 jaar) heel trots naar z’n oma toe (39 jr.): Tres gallinas! Bleek dat die samen met Kendell (die oom) 3 kuikens had vermoord buiten op straat.. En er liepen er nog 2 mank. Z’n oma vond het wat minder leuk. Hij is trouwens nu ook de hele tijd op de buik van mijn hostmoeder aan het slaan, sinds zij gemeld heeft dat er een nieuw broertje/zusje in zit.
-Als afsluiter heb ik nog mijn geweldige weekend in San José… Ik realiseerde me opeens dat ik nog maar 5 weekenden heb in Costa Rica, maar komend weekend valt eigenlijk al af omdat dan de verkiezingen voor de nieuwe president zijn. En tja, zo ontzettend veel heb ik nou niet gezien. Tijd dus voor een tripje naar de Poás Vulkaan, vlakbij San José. (Stelde trouwens weinig voor, er hingen zoveel wolken dat we letterlijk niks konden zien) We hadden heel slim bedacht om een hostel te zoeken in de studentenbuurt om een leuke avond uit te hebben. Maarja, dat bleek dus vrij onmogelijk. Wij iedereen vragen naar een hostel, en de enige opties die we kregen was bij een vriend van een of andere Tico in huis of in een crappy hotel. Daar ga je dan naar het crappy hotel.. Eerste vraag: Hoeveel uur wil je de kamer? Oo… Vandaar de geblindeerde ramen. Tja, er zit niks anders op. Bed was van leer, naast het bed lagen gratis condooms die dan nog wel bij de spotgoedkope prijs waren bijgeleverd en we hadden zelfs een ongeblindeerd raam van 2 meter hoog aan de straatkant. Oja, bij de receptie konden we eventueel al onze seksspeeltjes kopen. Goed.. Wij komen dus het hotel uit in onze uitgaanskleding, en helaas, mensen hadden ons eruit zien komen. De politie bleek erg geïnteresseerd en wij konden alleen maar hard doorlopen. Oja, prostitutie is illegaal hier ;). Die nacht was ik blij dat mijn ene oor zo slecht is (ik sliep op mijn goede oor). Naomi is meerdere keren wakker geworden van de nodige bijgeluiden in de kamers om ons heen.
Ach ja, allemaal nieuwe ervaringen laten we maar zeggen. Pura Vida..
P.S. Ik probeer al een halfuur 3 foto's up te loaden, maar internet is echt ontzettend sloom sinds al die nieuwe studenten zijn aangekomen.. Ik doe vanmiddag nog wel een keer een poging daarvoor.
-Het begon vorige week met mijn eerste voedselvergiftiging (of iets met soortgelijke symptomen). Beetje jammer dat het de laatste dag van Silke was, want ik lag praktisch op de grond toe te kijken naar het afscheidsdiner. Daarna ook maar zo snel mogelijk naar huis vertrokken omdat ik zomaar het idee had dat uitgaan niet het beste plan was. Gelukkig voor Florence sliep ze weer eens niet thuis die nacht. Van de week had ik trouwens opeens mijn 2e voedselvergiftiging, weet alleen nog steeds niet waarvan..
-Vervolgens ging ik dus het weekend een beetje uitzieken, blijkt er in de familie ook van alles aan de hand te zijn. De overgrootvader van mijn hostmoeder bleek op sterven te liggen. Oja, ze krijgen hier dus allemaal kinderen rond hun 18e en het is dus heel gewoon dat je hier een overovergrootvader hebt als kind. In ieder geval, Brenda was er net die week achtergekomen dat ze zwanger was van der 2e kind. En op de een of andere manier had der dokter bedacht dat het niet goed is voor de baby als ze haar overgrootvader nog meer ging bezoeken. Te veel stress ofzo, alsof je dat niet hebt als je alleen maar alle verhalen aanhoort. Trouwens, binnen een week wist ook gelijk het hele dorp dat ze zwanger was, dat werkt hier iets minder subtiel dan in Nederland..
-Ik was in ieder geval blij dat ik zondag weer beter was en even uit alle chaos kon ontsnappen richting school. En daar zag ik Sronzor (o.i.d.) voor het eerst. Een jongetje die er letterlijk als 12 uitziet, maar die dus een nieuwe student van 16 bleek te zijn. De meeste mensen gingen er in eerste instantie vanuit dat het een broertje was van één van de studenten en dat het dus een bezoeker was. Was vrij raar om hem de volgende dag in de discotheek te zien staan met een biertje in z’n ene hand, en een sigaret in de andere. Was al een wonder dat die zonder problemen naar binnen was gekomen.
-Ja, en dan ga ik lekker door op die maandagavond uitgaan. Het was Pierre z’n laatste avond uit voordat hij weer terug naar huis ging, en dat moest gevierd worden. Het begon al interessant toen bleek dat er een python van 2 meter over de uitgang van de school hing en niemand dus in eerste instantie eruit durfde. Dan maar omlopen en via de andere kant eruit.. En tja, Pierre dacht heel logisch: Niemand die mij hier ooit meer gaat zien in Tamarindo, dus ik kan mezelf compleet voor schut zetten. Oftewel, hij had zich in een jurk gehesen, make-up en nagellak opgedaan en een mooie pruik opgezet. Op de slimme conclusie van 2 Amerikanen dat ze t och echt zeker wisten dat het een man was, reageerde hij boos met een lage stem: “I’m sure I’m a girl!”. En tja, dat moest later op de avond natuurlijk nog even bewezen worden met een paaldansact op het podium. Dat was ook gelijk het moment dat alle bezoekers erachter kwamen dat hij zich tot ondergoed aan toe als vrouw verkleed had, hij was erg trots op z’n geleende zwarte string..
-En dan hebben we nog zo’n heerlijk type.. Meisje van 17 uit Canada wat van school is getrapt en daardoor dus nu naar een EF school kon. Der moeder had der hierheen gestuurd om der bij der slechte vrienden en der drugsproblemen weg te houden. Oja, ze heeft alleen een creditcard maar niet de pincode, dus ze kan wel in de supermarkt betalen maar ze kan geen geld afhalen om drugs te kopen ;). Maar he, je kunt hier elke avond gratis onbeperkte hoeveelheden alcohol krijgen. Dus ja, dan eindigt ze letterlijk elke avond dronken, op de bar dansend in der ondergoed en jongens die geld in der ondergoed stoppen. Er is al een keer een ambulance aan de pas gekomen, ze was ervan overtuigd dat ze gedrogeerd was, maar der omgeving twijfelde daar sterk aan. Een meisje van hooguit 40 kilo (Coke zorgde ervoor dat ze geen honger had..) is nou eenmaal ontzettend dronken na 8 wodka mixjes waar elke keer een beetje meer wodka en een beetje minder frisdrank in wordt gestopt.. Ze heeft ondertussen trouwens wel contant geld, ze heeft de paaldans wedstrijd gewonnen door bier over der halfnaakte lichaam heen te gieten..
-En dan.. Oja, dan hebben we nog mijn gezellige hostbroertje. Heb eindelijk een foto van hem, een pose uit z’n Michael Jackson dans.. Maargoed, hij is dus beetje agressief aangelegd en kwam van de week opeens naar me toe: “Te mato!” Oftewel; ik vermoord je! Gezellig. Gisteren kwam die met z’n oom (van 3 jaar) heel trots naar z’n oma toe (39 jr.): Tres gallinas! Bleek dat die samen met Kendell (die oom) 3 kuikens had vermoord buiten op straat.. En er liepen er nog 2 mank. Z’n oma vond het wat minder leuk. Hij is trouwens nu ook de hele tijd op de buik van mijn hostmoeder aan het slaan, sinds zij gemeld heeft dat er een nieuw broertje/zusje in zit.
-Als afsluiter heb ik nog mijn geweldige weekend in San José… Ik realiseerde me opeens dat ik nog maar 5 weekenden heb in Costa Rica, maar komend weekend valt eigenlijk al af omdat dan de verkiezingen voor de nieuwe president zijn. En tja, zo ontzettend veel heb ik nou niet gezien. Tijd dus voor een tripje naar de Poás Vulkaan, vlakbij San José. (Stelde trouwens weinig voor, er hingen zoveel wolken dat we letterlijk niks konden zien) We hadden heel slim bedacht om een hostel te zoeken in de studentenbuurt om een leuke avond uit te hebben. Maarja, dat bleek dus vrij onmogelijk. Wij iedereen vragen naar een hostel, en de enige opties die we kregen was bij een vriend van een of andere Tico in huis of in een crappy hotel. Daar ga je dan naar het crappy hotel.. Eerste vraag: Hoeveel uur wil je de kamer? Oo… Vandaar de geblindeerde ramen. Tja, er zit niks anders op. Bed was van leer, naast het bed lagen gratis condooms die dan nog wel bij de spotgoedkope prijs waren bijgeleverd en we hadden zelfs een ongeblindeerd raam van 2 meter hoog aan de straatkant. Oja, bij de receptie konden we eventueel al onze seksspeeltjes kopen. Goed.. Wij komen dus het hotel uit in onze uitgaanskleding, en helaas, mensen hadden ons eruit zien komen. De politie bleek erg geïnteresseerd en wij konden alleen maar hard doorlopen. Oja, prostitutie is illegaal hier ;). Die nacht was ik blij dat mijn ene oor zo slecht is (ik sliep op mijn goede oor). Naomi is meerdere keren wakker geworden van de nodige bijgeluiden in de kamers om ons heen.
Ach ja, allemaal nieuwe ervaringen laten we maar zeggen. Pura Vida..
P.S. Ik probeer al een halfuur 3 foto's up te loaden, maar internet is echt ontzettend sloom sinds al die nieuwe studenten zijn aangekomen.. Ik doe vanmiddag nog wel een keer een poging daarvoor.
dinsdag 19 januari 2010
Allemaal heel veilig hier..
Hola!
Ben ik weer. Verplicht me zelf er nu toch even toe om naar 2 weken weer iets van me te laten horen.. Er is vrij weinig gebeurd dus ik zal het kort houden.
Hoewel, mijn lieftallige kamergenoot heeft een vriend! Oftewel.. Ze heeft de afgelopen anderhalve week al niet meer thius geslapen. Ik had jullie toch al ingelicht van het feit dat der wekker 's ochtends veel te vaak afgaat en dat ze een ontzettend ochtendhumeur heeft? En ja, ik heb me ook afgevraagd hoe der vriendje dat volhoudt (Sorry hoor..) Maar hij is echt ontzettend arm, een van de vele Nicaraguanen die hopen dat het hier beter is.. Het zijn zeg maar de Polen van Costa Rica. En zowel Brenda (gastmoeder) als ik denken dat het om der geld gaat.. Ach ja, ik geniet ervan zolang als het duurt..
Oja, en doet moet ik ook nog even vertellen.. Gewoon omdat het een mooi verhaal is. Florence (mijn kamergenootje) vertelde me dus dat der kleren waren gejat. Ze was met der vriendje 's nachts naar het strand geweest, en toen ze uit het water kwamen waren opeens der kleren weg... Oeps, toen moest ze dus helemaal naar school lopen om aan iemand kleren te vragen. Tja, dan baal je..
Om dan toch nog even iets van míjn leven te laten horen: Ik ben afgelopen weekend naar de grootste rodeo van deze provincie geweest.. De tribune plaatsen waren veel te duur, en er was totaal geen schaduw. Niet fijn als het 36 graden is, dus geen optie. Verder hebben we ons prima vermaakt met Europese housemuziek (ja, eerste keer in 4 maanden dat ik dat weer hoor), kermis, winkels met elk kledingstuk voor 1,20 euro, andere winkels waarin elk kledingstuk er net iets versleten uit zag en waar ze ook nooit een andere maat of andere kleur hadden (misschien vonden we de kleren van Florence wel terug :O) en een parade van paarden met cowboys die na 4 uur nog niet afgelopen was. Begon me af te vragen of ze niet gewoon een rondje liepen.. En oja, heb ook nog problemen gehad in een lunchtentje.. We vroegen naar de prijs van kip met rijst, maar dat bleek dus veel te duur, dus wij zijn gewoon weer terug aan het tafeltje gaan zitten met ons drankje. Komt ze opeens 15 minuten later met eten aanzitten en wil ze dat wij gaan betalen. Foutje. Daar zijn we voorlopig niet meer welkom, zoveel is duidelijk.
Verder heb ik trouwens nog wat leuke horrorverhalen, die altijd leuk zijn..
*Gisteravond zijn er 3 studenten hier gedrogeerd. Of hoe noem je dat als er drugs in hun drankje wordt gestopt en er vervolgens een ambulance naar school moet komen om de bloeddruk en de hartslag te meten? Oja, de ogen schijnen ook helemaal wit de zijn..
*Verder gingen 2 Nederlanders en een Belg terug naar Tamarindo liften na een geslaagd weekendje weg. Ze zaten bij 2 jongens in de auto, en tja, die hadden andere plannen. Ze werden naar een steegje toe gereden, uit de auto gegooid en terwijl ze met een pistool bedreigd werden gevraagd al hun spullen af te geven. Gelukkig waren ze nog zo tactisch om snel hun paspoort weg te stoppen en kwamen er verder geen problemen toen ze weigerden hun kleren af te geven die ze aanhadden.. Maarja, daar sta je dan, in the middle of nowhere om 10 uur 's avonds, 40 km van Tamarindo vandaan. En ook die kleren zijn we niet meer tegengekomen in Santa Cruz (Rodeo) later, hoewel ze de 2 jongens wel dachten te zien...
*En nee, ik ben nog niet klaar.. Stephanie uit Oostenrijk was doodleuk naar Nicaragua gegaan, en had der rugzak in der kamer gedumpt en was vervolgens in de algemene lounge van der hotel neergestort.. En tja, 10 minuten later was opeens der complete tas inclusief creditkaart, geld en paspoort kwijt. En zonder paspoort kun je officieel de grens niet over. Maar hé, we zitten hier in Costa Rica, en alles is zo corrupt als het maar zijn kan, dus na 140 dollar was er opeens niks meer aan de hand en stond ze weer aan de goede kant van de grens..
Maar dat was het allemaal wel zo'n beetje geloof ik..
Tot de volgende keer maar weer he ;)
Adios!
Ben ik weer. Verplicht me zelf er nu toch even toe om naar 2 weken weer iets van me te laten horen.. Er is vrij weinig gebeurd dus ik zal het kort houden.
Hoewel, mijn lieftallige kamergenoot heeft een vriend! Oftewel.. Ze heeft de afgelopen anderhalve week al niet meer thius geslapen. Ik had jullie toch al ingelicht van het feit dat der wekker 's ochtends veel te vaak afgaat en dat ze een ontzettend ochtendhumeur heeft? En ja, ik heb me ook afgevraagd hoe der vriendje dat volhoudt (Sorry hoor..) Maar hij is echt ontzettend arm, een van de vele Nicaraguanen die hopen dat het hier beter is.. Het zijn zeg maar de Polen van Costa Rica. En zowel Brenda (gastmoeder) als ik denken dat het om der geld gaat.. Ach ja, ik geniet ervan zolang als het duurt..
Oja, en doet moet ik ook nog even vertellen.. Gewoon omdat het een mooi verhaal is. Florence (mijn kamergenootje) vertelde me dus dat der kleren waren gejat. Ze was met der vriendje 's nachts naar het strand geweest, en toen ze uit het water kwamen waren opeens der kleren weg... Oeps, toen moest ze dus helemaal naar school lopen om aan iemand kleren te vragen. Tja, dan baal je..
Om dan toch nog even iets van míjn leven te laten horen: Ik ben afgelopen weekend naar de grootste rodeo van deze provincie geweest.. De tribune plaatsen waren veel te duur, en er was totaal geen schaduw. Niet fijn als het 36 graden is, dus geen optie. Verder hebben we ons prima vermaakt met Europese housemuziek (ja, eerste keer in 4 maanden dat ik dat weer hoor), kermis, winkels met elk kledingstuk voor 1,20 euro, andere winkels waarin elk kledingstuk er net iets versleten uit zag en waar ze ook nooit een andere maat of andere kleur hadden (misschien vonden we de kleren van Florence wel terug :O) en een parade van paarden met cowboys die na 4 uur nog niet afgelopen was. Begon me af te vragen of ze niet gewoon een rondje liepen.. En oja, heb ook nog problemen gehad in een lunchtentje.. We vroegen naar de prijs van kip met rijst, maar dat bleek dus veel te duur, dus wij zijn gewoon weer terug aan het tafeltje gaan zitten met ons drankje. Komt ze opeens 15 minuten later met eten aanzitten en wil ze dat wij gaan betalen. Foutje. Daar zijn we voorlopig niet meer welkom, zoveel is duidelijk.
Verder heb ik trouwens nog wat leuke horrorverhalen, die altijd leuk zijn..
*Gisteravond zijn er 3 studenten hier gedrogeerd. Of hoe noem je dat als er drugs in hun drankje wordt gestopt en er vervolgens een ambulance naar school moet komen om de bloeddruk en de hartslag te meten? Oja, de ogen schijnen ook helemaal wit de zijn..
*Verder gingen 2 Nederlanders en een Belg terug naar Tamarindo liften na een geslaagd weekendje weg. Ze zaten bij 2 jongens in de auto, en tja, die hadden andere plannen. Ze werden naar een steegje toe gereden, uit de auto gegooid en terwijl ze met een pistool bedreigd werden gevraagd al hun spullen af te geven. Gelukkig waren ze nog zo tactisch om snel hun paspoort weg te stoppen en kwamen er verder geen problemen toen ze weigerden hun kleren af te geven die ze aanhadden.. Maarja, daar sta je dan, in the middle of nowhere om 10 uur 's avonds, 40 km van Tamarindo vandaan. En ook die kleren zijn we niet meer tegengekomen in Santa Cruz (Rodeo) later, hoewel ze de 2 jongens wel dachten te zien...
*En nee, ik ben nog niet klaar.. Stephanie uit Oostenrijk was doodleuk naar Nicaragua gegaan, en had der rugzak in der kamer gedumpt en was vervolgens in de algemene lounge van der hotel neergestort.. En tja, 10 minuten later was opeens der complete tas inclusief creditkaart, geld en paspoort kwijt. En zonder paspoort kun je officieel de grens niet over. Maar hé, we zitten hier in Costa Rica, en alles is zo corrupt als het maar zijn kan, dus na 140 dollar was er opeens niks meer aan de hand en stond ze weer aan de goede kant van de grens..
Maar dat was het allemaal wel zo'n beetje geloof ik..
Tot de volgende keer maar weer he ;)
Adios!
donderdag 7 januari 2010
Drukte in een ''Pura Vida''-land
En daar ben ik weer! Om te beginnen aan iedereen natuurlijk even een Gelukkig Nieuwjaar. Dan kunnen we daarna over gaan op mijn verhalen ;).
En dan begin ik natuurlijk meteen maar even met Oud en Nieuw.. Laten we zeggen dat we om 5 uur begonnen zijn (Tja, Europees Oud en Nieuw moet toch zeker ook gevierd worden..). Onze directeur was zo aardig om voor één keer de regels iets minder strikt te houden, dus we mochten van 5 tot 7 enkele glazen champagne drinken (met hem onder andere) om al onze thuislanden eer aan te doen. Ondertussen deed ik een poging tot oliebollen bakken… Ik had met een slagroomklopper het deeg gemaakt en uiteindelijk was een Duitser (snik, landelijke trots) ze aan het bakken met plastic lepels.. Tja, er was niks anders en tot nu toe hebben we nog niks gehoord van de vervormde plastic substanties die we eraan over hebben gehouden. De andere substanties (lees: vervormde oliebollen) waren overigens wel erg lekker! Missie geslaagd…
Ondertussen hield Pierre zich bezig met de BBQ en was het dus tijd om veel te eten. Verder was iedereen voor het eerst erg blij met het feit dat het bij Tico’s misgaat zodra ze iets uit moeten drukken in getallen. Oftewel, 7 uur werd 11 uur en aan “enkele glazen” blijkt totaal geen limiet te zitten..
Na een opruimpoging (het licht in de keuken deed het niet) zijn we allemaal naar het strand vertrokken. Met weet-ik-veel-hoeveel mensen op het strand afgeteld naar het nieuwe jaar en de overige champagne ontkurkt. Vervolgens de nodige vuurdansen bekeken: Alle Tico’s veranderen opeens in indianen en springen over en rond het vuur… Foto’s ontbreken helaas omdat een paar dagen later enkele mensen beroofd zijn. Die van mij was ik toen al kwijt en bleek later naast de barbecue te liggen. Uiteindelijk hebben we de avond afgesloten met z’n allen in een gezellige bar/discotheek.
Volgende dag kan ik korter houden, die bestond uit niet veel meer dan slapen en avondeten. En de zaterdag moest ik dan toch echt naar school toe om al mijn spullen om te halen die ik donderdagavond niet met me mee wilde slepen. Was natuurlijk geen hond te bekennen wat betekende dat ik eindelijk in redelijk fatsoenlijk tempo foto’s kon uploaden. Er staan nu zo’n 150 foto’s van mijn vakantie met mijn vader online mochten jullie geïnteresseerd zijn..
Daarna ging ik naar mijn gast-tante van 9 jaar om monopoly te spelen.. En ook hier hebben Tico’s weer problemen met getallen: We kregen veel te veel geld om mee te beginnen en hotels en huisjes waren te ingewikkeld. Resultaat: Er komt geen einde aan.. Ik dus steeds onopvallend geld in de bank of in de pot stoppen zodat ik maar blut zou raken. En tja, dan vindt Naydelin het zielig voor je dat je zo weinig geld hebt, en betaalt zij wel even alles voor je.. -_-. Urgh, dankjewel. Uiteindelijk trouwens wel erg gezellig hoor ;). Kreeg nog een leuk verhaal te horen. Justin, een student die daar in huis woont, had met het buurjongetje van 2 gespeeld, en hem een paar keer omhoog in de lucht gegooid.. En tja, toen was er opeens een draaiende ventilator in de lucht en had het kind een gat in z’n hoofd.
Die avond met complete familie naar een rodeo geweest. Even voor de achtergrond informatie: Ik was woensdag natuurlijk zo stom geweest om de deur hard open te gooien en daarmee mijn teen flink open te halen. En tja, daar sta je dan net achter een dikke koe (lees een angstige dikke Tica) die steeds naar achteren, op je tenen springt zodra de stier in de buurt komt aan de andere kant van het hek… Op het eind bleek de beste stier van het land in dat kleine boerengehucht te zijn voor de rodeo, en opeens begon iedereen te dringen en foto’s te maken en moest ik 2 baby’s omhoog houden.. Hier zijn stieren dus beroemdheden in plaats van mensen..
Zondag vertrok ik naar San Jose. Alles was begonnen met het teruggeven van het boek aan Folkert. Hij zou die dag langsrijden onderweg naar San Jose (Voor de duidelijkheid, dat is de hoofdstad, 5 uur met de auto hiervandaan). Uiteindelijk dus het boek vergeten en ik mee naar San Jose.. Handig. San Jose is dus echt een totaal andere wereld. Vrouwen kunnen zowaar studeren en werken zonder problemen en overal om je heen rennen mensen en scheuren taxi’s en andere voertuigen voorbij.. Waar is dat Pura-Vida gevoel gebleven wat volgens Wikipedia het landsmotto is? Wel een wonder, de straten hebben hier zowaar namen. Het is eigenlijk net zo opgebouwd als New York, en met namen bedoel ik dus eigenlijk nummers. Klein detail is wel dat je misschien bij 1 op de 5 straten daadwerkelijk een bordje ziet staan met de naam, en de Tico’s hebben eigenlijk geen idee van de nummers… Daar sta je dan met je kaart, op zoek naar het kantoor van de busmaatschappij waar je mee terug in Tamarindo kan komen. (Hier heb je geen treinen, maar gewoon brouwerachtige bussen waarvoor je van te voren voor weinig geld een stoel kunt reserveren.)
Maargoed, reden van deze hele onderneming was om eindelijk fatsoenlijke winkels te vinden. Aangezien dat gelukt is mag ik verder niet klagen. Bleek een groot winkelcentrum aan de rand van de stad te zijn met een Mango én een Zara.. Haleluja! Beetje jammer dat het in Sn Jose wat kouder is, wat het erg moeilijk maakt om shorts en jurkjes te kopen.. Oja, en aangezien ik mijn pas nog steeds niet kan gebruiken (Heb wel een nieuwe, maar die werkt alleen in het buitenland als je hem eerst in Nederland activeert in een pinautomaat.. -_-), doe ik het nu met de creditcard van mijn moeder.. Staat mooi L van Paassen op, en op mijn identificatie Ank van Paassen.. maar blijkt helemaal geen probleem te zijn, ze denken momenteel nu allemaal dat Van mijn voornaam is.. Handig zo’n andere taal af en toe.
Weg terug naar Santa Ana (waar Folkert met z’n gezin woont, net ten noorden van de stad) was ook interessant. Ik was nog gewend aan het feit dat elk dorpje uit één straat bestaat, maar kwam er in de bus op de terugweg al snel achter dat dit voor Santa Ana niet geld... En ik was natuurlijk vergeten hoe de halte heette waar ik uit moest stappen.. Uiteindelijk met een taxi thuisgekomen en erg blij met Lourdes’ (vrouw van Folkert) voorspellende gaven om mij haar telefoonnummer te geven..
Op de terugweg had ik voor het eerst in San Jose voordeel van het feit dat ik blond ben.. Ze slaan je over als ze aan iedereen Spaanstalige muziek en boekjes proberen te verkopen voor onderweg.. Natuurlijk vooral geen woord Spaans gepraat de terugweg.
Maar ik heb zowaar een plan voor vandaag: gevulde speculaas maken.. Dus ik ga er maar eens vandoor. Heb ook wel weer genoeg gepraat volgens mij...
Xx Ank
En dan begin ik natuurlijk meteen maar even met Oud en Nieuw.. Laten we zeggen dat we om 5 uur begonnen zijn (Tja, Europees Oud en Nieuw moet toch zeker ook gevierd worden..). Onze directeur was zo aardig om voor één keer de regels iets minder strikt te houden, dus we mochten van 5 tot 7 enkele glazen champagne drinken (met hem onder andere) om al onze thuislanden eer aan te doen. Ondertussen deed ik een poging tot oliebollen bakken… Ik had met een slagroomklopper het deeg gemaakt en uiteindelijk was een Duitser (snik, landelijke trots) ze aan het bakken met plastic lepels.. Tja, er was niks anders en tot nu toe hebben we nog niks gehoord van de vervormde plastic substanties die we eraan over hebben gehouden. De andere substanties (lees: vervormde oliebollen) waren overigens wel erg lekker! Missie geslaagd…
Ondertussen hield Pierre zich bezig met de BBQ en was het dus tijd om veel te eten. Verder was iedereen voor het eerst erg blij met het feit dat het bij Tico’s misgaat zodra ze iets uit moeten drukken in getallen. Oftewel, 7 uur werd 11 uur en aan “enkele glazen” blijkt totaal geen limiet te zitten..
Na een opruimpoging (het licht in de keuken deed het niet) zijn we allemaal naar het strand vertrokken. Met weet-ik-veel-hoeveel mensen op het strand afgeteld naar het nieuwe jaar en de overige champagne ontkurkt. Vervolgens de nodige vuurdansen bekeken: Alle Tico’s veranderen opeens in indianen en springen over en rond het vuur… Foto’s ontbreken helaas omdat een paar dagen later enkele mensen beroofd zijn. Die van mij was ik toen al kwijt en bleek later naast de barbecue te liggen. Uiteindelijk hebben we de avond afgesloten met z’n allen in een gezellige bar/discotheek.
Volgende dag kan ik korter houden, die bestond uit niet veel meer dan slapen en avondeten. En de zaterdag moest ik dan toch echt naar school toe om al mijn spullen om te halen die ik donderdagavond niet met me mee wilde slepen. Was natuurlijk geen hond te bekennen wat betekende dat ik eindelijk in redelijk fatsoenlijk tempo foto’s kon uploaden. Er staan nu zo’n 150 foto’s van mijn vakantie met mijn vader online mochten jullie geïnteresseerd zijn..
Daarna ging ik naar mijn gast-tante van 9 jaar om monopoly te spelen.. En ook hier hebben Tico’s weer problemen met getallen: We kregen veel te veel geld om mee te beginnen en hotels en huisjes waren te ingewikkeld. Resultaat: Er komt geen einde aan.. Ik dus steeds onopvallend geld in de bank of in de pot stoppen zodat ik maar blut zou raken. En tja, dan vindt Naydelin het zielig voor je dat je zo weinig geld hebt, en betaalt zij wel even alles voor je.. -_-. Urgh, dankjewel. Uiteindelijk trouwens wel erg gezellig hoor ;). Kreeg nog een leuk verhaal te horen. Justin, een student die daar in huis woont, had met het buurjongetje van 2 gespeeld, en hem een paar keer omhoog in de lucht gegooid.. En tja, toen was er opeens een draaiende ventilator in de lucht en had het kind een gat in z’n hoofd.
Die avond met complete familie naar een rodeo geweest. Even voor de achtergrond informatie: Ik was woensdag natuurlijk zo stom geweest om de deur hard open te gooien en daarmee mijn teen flink open te halen. En tja, daar sta je dan net achter een dikke koe (lees een angstige dikke Tica) die steeds naar achteren, op je tenen springt zodra de stier in de buurt komt aan de andere kant van het hek… Op het eind bleek de beste stier van het land in dat kleine boerengehucht te zijn voor de rodeo, en opeens begon iedereen te dringen en foto’s te maken en moest ik 2 baby’s omhoog houden.. Hier zijn stieren dus beroemdheden in plaats van mensen..
Zondag vertrok ik naar San Jose. Alles was begonnen met het teruggeven van het boek aan Folkert. Hij zou die dag langsrijden onderweg naar San Jose (Voor de duidelijkheid, dat is de hoofdstad, 5 uur met de auto hiervandaan). Uiteindelijk dus het boek vergeten en ik mee naar San Jose.. Handig. San Jose is dus echt een totaal andere wereld. Vrouwen kunnen zowaar studeren en werken zonder problemen en overal om je heen rennen mensen en scheuren taxi’s en andere voertuigen voorbij.. Waar is dat Pura-Vida gevoel gebleven wat volgens Wikipedia het landsmotto is? Wel een wonder, de straten hebben hier zowaar namen. Het is eigenlijk net zo opgebouwd als New York, en met namen bedoel ik dus eigenlijk nummers. Klein detail is wel dat je misschien bij 1 op de 5 straten daadwerkelijk een bordje ziet staan met de naam, en de Tico’s hebben eigenlijk geen idee van de nummers… Daar sta je dan met je kaart, op zoek naar het kantoor van de busmaatschappij waar je mee terug in Tamarindo kan komen. (Hier heb je geen treinen, maar gewoon brouwerachtige bussen waarvoor je van te voren voor weinig geld een stoel kunt reserveren.)
Maargoed, reden van deze hele onderneming was om eindelijk fatsoenlijke winkels te vinden. Aangezien dat gelukt is mag ik verder niet klagen. Bleek een groot winkelcentrum aan de rand van de stad te zijn met een Mango én een Zara.. Haleluja! Beetje jammer dat het in Sn Jose wat kouder is, wat het erg moeilijk maakt om shorts en jurkjes te kopen.. Oja, en aangezien ik mijn pas nog steeds niet kan gebruiken (Heb wel een nieuwe, maar die werkt alleen in het buitenland als je hem eerst in Nederland activeert in een pinautomaat.. -_-), doe ik het nu met de creditcard van mijn moeder.. Staat mooi L van Paassen op, en op mijn identificatie Ank van Paassen.. maar blijkt helemaal geen probleem te zijn, ze denken momenteel nu allemaal dat Van mijn voornaam is.. Handig zo’n andere taal af en toe.
Weg terug naar Santa Ana (waar Folkert met z’n gezin woont, net ten noorden van de stad) was ook interessant. Ik was nog gewend aan het feit dat elk dorpje uit één straat bestaat, maar kwam er in de bus op de terugweg al snel achter dat dit voor Santa Ana niet geld... En ik was natuurlijk vergeten hoe de halte heette waar ik uit moest stappen.. Uiteindelijk met een taxi thuisgekomen en erg blij met Lourdes’ (vrouw van Folkert) voorspellende gaven om mij haar telefoonnummer te geven..
Op de terugweg had ik voor het eerst in San Jose voordeel van het feit dat ik blond ben.. Ze slaan je over als ze aan iedereen Spaanstalige muziek en boekjes proberen te verkopen voor onderweg.. Natuurlijk vooral geen woord Spaans gepraat de terugweg.
Maar ik heb zowaar een plan voor vandaag: gevulde speculaas maken.. Dus ik ga er maar eens vandoor. Heb ook wel weer genoeg gepraat volgens mij...
Xx Ank
Abonneren op:
Posts (Atom)
